Pudderalarm i metropolen

Nett da eg trudde vinteren hadde sleppt taket baade i gamlelandet og Spania hoppa temperaturen nedover att og Barcelona kunne arrangert vinter OL. Har droymt om silkefore og norske fjell ei tid, men om nokon sender skia mine blir eg gjerne verande her:)

La Rambla har sin sjarme- ogsaa i full vinterdrakt. Takk Ulvang og Devold igjen for aa gjera sitt for aa halda meg varm i middelhavsbyen i mars- i gaar hadde dei gjort gode pengar paa aa etablera eit lite utsal i turistruta mellom hovudgatene og La Sangrada Familia. Fascinerande aa sjaa store og smaa saa glade og oppspelte paa grunn av litt uventa kald nedbor. Fotograferande menneske over alt. Blir nesten rort!

Que frio! Hace sol! Spanjolane er minst like opptekne av veret som nordmenn har eg erfart etter godt over to maanader her. Faa ting er lettare aa snakka om og aa samanlikna ver og foreforhold faar alltid praten i gang.

Blei du glad no?

Eg veit ikkje kva du ser når du ser på denne figuren. Men eg vart glad og lukkeleg og ville berre sjå og sjå og klappa litt på dette dyret. Thomas Schütte er opphavsmann og Hund II og eg vart vener på Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia i Madrid.

På dette kjempemuseet blir eg raskt minna om at min kulturelle kapital er nokså låg. Den allvitande audioguiden hjelper meg litt, men gjer meg også flau over manglande kunnskap om Dali, Miro og Picasso og alle dei andre. Den kontemporære utstillinga til Schütte derimot, får humøret tilbake. Eg meiner ikkje at kunst må vera morosam, men hundekunstverka hans er både søte og beroligande i ei elles for meg anstrengt kunstverd.

Men slapp av, eg fekk sett både Guernica av Picasso og mange av dei andre kjende verka som er strengt verna av nedstøva museumsvakter med karisma som eksamensvakter (uups, her fornærma eg vel ein heil generasjon). Dei står klare til å legga meg i bakken dersom eg skulle finna på å montera ned og stikka av med nokon av kunstverka.

 

  

Medan publikumskøen vaks framfor Guernica fekk eg ha mine hundefigurar for meg sjølv. Ei vakker oppleving når kunstkrampa held på å ta meg og gnagsårnivået tilseier påske med nye skisko...

Der oliven gror

Sevilla var fantastisk, men frisk luft har aldri skada. Før eg sette meg på den skandaløst billege og effektive nattbussen Sevilla-Madrid, ca 500 kilometer unnagjort på 6 timar og 19,5 Euro, var det tid for landsbygd.

Me tok bussen ut av byn, til pittoreske Constantina, største "byen" i Sierra Norte naturpark. Her er det milevis med stiar og traktorvegar å utforska og "hacer senderismo" i. Landskapet er prega av masse oliventre nær gardane, kastanje- og eikeaktig tre.

Me nådde heldigvis siste buss tilbake til storbyen med god margin og rakk å bli passeleg kjent med den lokale puben.

Sevilla es differente

 

Turistnæringa her i landet bruker ofte Spain is different som slagord.  Eg tykkjer det passar for Sevilla. Trives svært godt som turist i byen, mange historiske bygg å besøkja, ei oppdatert handlegate og god mat på restaurantar og pubar i område som Santa Cruiz. Fleire større parkområde gjera at byen også har sine grøne lunger. Men i går var dei avstengt grunna forventa torever og store nedbørsmengder. Dei kom også- men berre eit par timar seint på kveld. I dag er veret fint att. 

 

Tyrefektararenaen er ein av byens hovudattraksjonar. Deltok på guida tur der som inkluderer tyrefektarmuseet. Temmeleg spesielt. Her har dei til og med stilt ut utstoppa hovud av mora til oksen som drap ein kjent tyrefektar!

 

På ei lita churros-sjappe fekk me også kort briefing i korleis ein lagar ekte churros. Deig kokt i masse olje servert med varm sjokolade er ofte brukt som frukost her. Aller best fersk og må nytast i små mengder... 

Hasta luego, Cadiz

 

Litt trist reisa, spesielt dei siste vekene har vore framgangsrike språkmessig. Men har mottatt diplom, feira med tapas og drinkar og har med heva hovud reist til Sevilla, som eg trur er ein av mine yndlingsbyar. No gler eg meg til sjå Tom Cruise og Cameron Diaz i filmen Knight And Day som truleg kjem til sommaren. Det er ikkje første gong Cadiz er brukt som kulisse for Hollywoodfilm. Faktisk er den velkjende "Veldreidd og bikinikledd Halle Berry kjem opp av vatnet etter dukkert"-scena i Die Another Day spelt inn på stranda der eg har pugga uregelrette verb:)

  

Ei lita oppsummering over byen eg har budd i 8 veker:

Pluss: 

-Strendene, trass i at vinteren har vore hard og for Costa del Luz

-Stort sett god mat, bortsett frå at gaditanarane har ein hang til å frityrsteika ihel fisk og skaldyr til ei kvar tid. 

-Palmer og sitron/appelsintre er alltid moro

-Mange eigna fotomotiv

-Spansk tv. Mykje spanande. Spesielt Espana Directo: rapporterer direkte fraa flaumomraade, kjedekollisjonar etter snofall og intervjuar arbeidsledige i okkuperte hus. Røffare utgave av Norge Rundt- kvar dag. 

-Masse trivelege folk

Litt mindre moro: 

-eltiempo.es: vermeldinga var stort sett alltid depressiv. Ironisk nok har La lluvia (regnet) vore ein radiostorhit:)

-Trange gater er sjarmerande, men klaustrofobiske til tidar. Kjensla av å bu på ei øy er stor i byen som ikkje kan ekspandera på grunn av at han ligg på ein smal halvøy. Mange er arbeidslause og tragisk økonomi gjer at byen ber preg av forfall. Utan vedlikehald vert flotte, historiske bygg berre triste.

-Husa i sør er utan oppvarmingsmoglegheiter.Kjem garantert ikkje til å sakna at det er kaldare inne enn ute når det er 10 grader og mindre ute...

Taxi eller hasj?

- Det er sjølvsagt dårlege strøk her også, men me viser dykk berre overklasse og middelklassestrøka, smiler vår guide for dagen medan bilen me sit i køyrer forbi ein stor plakat av kongen.

Søndag vart det tur ut av Europa. Ironisk nok drog eg til Tanger, den turistifiserte byen heilt nord i Marokko med Devold-ull inst på kroppen, regnjakke og posar i skoa. Til og med hua var med ombord på den gigantiske katamaranen til selskapet Frs, som gjer big business av turistar som meg: som berre mååå sjå litt Afrika før dei reiser heimatt. Masse regn og kald vind dominerer også kontinetet i sør for tida.

-Tanger er ein open og inkluderande by, veldig internasjonalt miljø, held guiden vår fram medan me manøvrerer oss mellom krydderseljande kvinner og levande høns på markedet. På eit gatehjørne kan ein mann tilby taxi. Då me ikkje er interesserte, lurer han i staden på om me vil kjøpa hasj. Truleg kan det meste kjøpast for pengar i denne byen. Og eg måtte visa passet heile fem gonger i reiseprosessen. Men prisen på turen var det ingenting å seia på. 55 euro, ein pakketur m guide og tur/retur-billett var merkeleg nok billegare enn å berre kjøpa tur/retur-billett. Ikkje ille pris og det skulle visa seg at maten me fekk servert på ein restaurant var utruleg smakfull: kylling med grønsaker og kanel (!), kjempegodt brød til, kebabspyd og coscos med gryte av kylling og grønsaker. Dessert var myntete og svært søt kake. Verd heile turen!

Men ein må vita kva ein går til. Kjøpepresset er stort og sjølv om guiden forsikrar at du ikkje må kjøpa noko i butikkane me er innom på ruta, opplevde mi gruppe at det vart temmeleg amper stemning mellom guide og butikkeigar då ingen av oss ville kjøpa krydder, trass i at han kunne hosta opp frasar både på tysk og nordisk. Så rekn med at turen bli langt dyrare enn 55 euro dersom du ikkje skal gjera butikkeigarar grinete. Ein får fort kjensla av å vera europearen som er stinn i gryn.

-Eg har ikkje noko imot at du gir meg litt pengar, seier guiden avslutningsvis før han skyssar oss inn på superekspressbåten att. Kanskje eg lir av framanfrykt utan å ønska det? Men eg må innrømma at eg var letta når siste passkontoll var unnagjort og folk rundt meg snakka spansk igjen. Kjente meg som dum, overpriviligert turist. Og at alt rundt meg er annleis etter ein 45 minutts båttur over havet.

Hable con ella

Pedro Almodovar sin film Hable Con Ella frå 2002 fekk den norske oversetjinga "Snakk til henne". Noko som er ganske annleis enn tydiga på originalspråket "snakk med henne". Eg har lyst å bli snakka med. Eg har lyst å delta i ein ordentleg samtale. Nikka, seia "vale, pues, no me digas og ojala" på dei rette plassane. Men når eg ikkje kan språket godt nok blir eg snakka til. Ikkje med. Og svarer med einstavingsord eller "eg forstår ikkje".

I første etasje i leiligheita vår bur det ei krokete señora på om lag 100 år. I etasjen over bur det ei på omlag 80. Det er mogleg desse er i slekt. Når eg skulle ta heisen til leiligheita i går sto desse, og ei tredje, noko yngre dame og gjorde det nordmenn vil kalla krangla i døropninga til den eldste. Spanjolar derimot vil truleg omtala dette som daglegdags nabosamtale. Brått var eg på feil plass til feil tid.

80-åringen greip meg i skuldra i det eg gjekk forbi og lirte ut av seg ein monolog på om lag to minutt. Så tok ho pause, kika på dei andre og heldt fram etter eg hadde hosta fram "eg veit ikkje". Eg oppfatta berre 25 personar, ringa politiet og noko med heisen. Då eg endeleg kom meg derifrå kom eg på at det ho truleg prøvde uttrykka frustrasjon over, kan ha vore at ho tykte det var altfor mykje støy i huset i helga.  Eg forstår ho godt. Men kunne ikkje delta i hylekoret.

Er litt språkleg forvirra for tida. Høyrer dansk, svensk, tysk og engelsk dagleg i tillegg til spansken eg liksom skal læra. Eg samlar på ord og bøyingar, men dei berre svirra rundt sjølv om eg desperat håpar dei legg seg i høveleg rekkefølge og dannar ein meiningsfull setning. På spansk.
Det mest fornuftige eg klarte å hosta fram på galleribesøk hjå ein kunstnar denne veka var: det er vanskeleg å snakka om kunst. Trur kunstnaren var einig:)

Eg har lyst å snakka, men dei rette orda og preposisjonane dukkar opp akkurat for seint. Prosessen "finn rett verb, finn ut om du snakkar i notid, fortidsforma indefinido eller imperfecto eller kanskje futurum og bestem deg for om det er eg, du eller kanskje dei som utfører verbhandlinga" tek altfor lang tid. Når temaet har skifta og samtalen ikkje lenger handlar om dagens middag, men arbeidsløysa i spania har eg endeleg funne ut korleis eg skal seia at nordmenn et mykje poteter.

Uansett. Har lært litt. Her er mine spanske favorittord nett no:
1. I olympisk ånd: Salto de esqui- skihopping
2. Pastor Aleman- Schäferhund
3. Maremoto- tsunami
4. Terremoto-jordskjelv
5. Macedonia- nektarin
6. Caca- bæsj
7. Zorro-rev
8. Los Paises Bajos (landa nedafor)- Nederland

Og to logiske når ein veit at para er ein preposisjon som til dømes kan bety for og til: paraguas (alltid i fleirtal) -paraply og parasol- parasoll.

Humor er det også at dei refleksive verba "å gifta seg"- casarse og "å bli lei av" cansarse, er temmeleg like. Interessant er det også at "å vera gift" er estar casado/a. Estar viser til midlertidig (sinns)tilstand på lik linje som å vere fornøgd, vere lei seg etc. Altså er å vera gift på spansk slett ikkje så evigvarande tilstand som den katolske kyrkja likar å meine.

Meir amor i vente

Reknar med at mine lesarar lengtar vilt etter å få vita kva som skjer i El Nombre Del Amor. Har sett på med ujamne mellomrom, men som det seg hør og bør jamfør såpesjangeren sin natur, er det rimeleg lett å kætsja opp. Her er eit raskt resyme over dei siste vekenes høgdepunkt:

Emiliano har ikkje gitt opp håpet om å vinna tilbake den jomfruelege og naive Paloma-rollefiguren sin gunst. Men sidan ekskjærasten viser seg å vera gravid og farsskapstest (moglegens manipulert) viser at han er far til barnet, er det ikkje rart Paloma har gitt han ein kald skulder. Derfor lever han i eit proformaekteskap med den usympatiske, men pengesterke eksen- medan han framleis prøver overtyda Paloma om at hjartet hans berre har plass for ho. Paloma derimot har blitt god ven med ein spirituelt interessert kunstnar.

 

 

Fader Cristobal, som ikkje her reint lite ulik Fritz Wepper eller Harry Klein , har brått hamna i fengsel, det har også ei dame han har hatt eit forhold. Kvifor, har ikkje spansken min klart å fanga opp, men den onde Alexis-figuren Macarena (!) har meir enn ein finger med i spelet. Ho sit også på svært avslørande kyssefoto av faderen og dette kvinnemennesket. Og får presteskapet snusen i dette, heng yrkeskarrieren og truverdet i ein tynn tråd. Heile landsbyen engasjerer seg for å få sin moralske frontfigur ut av det som med norske augo ser ut som svært langvarig varetektsfengsling, der han stadig vert terrorisert av ein medfange med Arnold Schwartzneggerliknande utsjånad. Til Paloma, og dei andre elevane sin fortviling, har fader Cristobal også blitt avskjediga som etikk-lærar på den hyperkatolske skulen.

 

(orsak dårlege mobilbilder frå min tv)
Faderen har hyra inn ein ultrakjekk, lokal advokat som gjerne diskuterer saka med dei andre rollefigurane, som forsvarar. Men også han tviler på faderens uskuld. Spesielt når det byrjar gå rykter om at Paloma, så langt beskriven som foreldrelaus og som bur hos ei eldre dame i landsbyen, likevel ikkje er så foreldrelaus.

Ryktene går nemleg ut på at onde Macarena er Paloma si kjødelege mor- og fader Cristobal er faren. Framhald er mogleg...

Tid for Fiesta

Karnevalet i Cadiz er i gang. Spanjolane elskar sine fiestaer og må ha verdsrekord i tal offentlege fridagar. Mange er berre regionale- karnevalet her i byen er rekna som det viktigaste i Spania og varer 11 dagar til ende. I går var den store kvelden for utkledning hjå folk flest.

 

I berre 5 plussgrader vart det festa til tidleg morgon og teknisk etat kom for å fjerna tonn med flasker og konfetti. 

Emigrant med kalde fingrar

 

I dag starta karnevalet i Cadiz. Eit fenomen verken eg eller danskane heilt forstår. Derfor tok me turen til ein naboby, Rota. Ein typisk sommaridyll, badeby, som no på vinteren er temmeleg roleg. Kom over desse to (tre) som trufast venta på eigaren på hageflekken sin. 

 

Varmen har ikkje tenkt å koma til Spania heller med det første. Allværsjakka har kome godt med, og går ikkje langt utan at pologensar og ullgensar er i nærleiken. Men sitronane ser ut til å trives i kulden:)

 

Tok ekspressbåtliknande katamaran tilbake til Cadiz også. Ikkje verst å kryssa Atlanteren i ekspressbåt:)

Fjelltur på spansk

I helga pakka eg det eg hadde av med meg av fjellutstyr til kystbyen. Det vil seia pass, våtserviettar, gnagsårplaster, reiseforsikring, europeisk helsetrygdkort- som eg ikkje forstår kva er- og laga niste av dansk rugbrød med kvitost, bananer og ein botella med agua.

Ut av byen, opp i fjella var dagens motto. Sierra de Grazalema vart Parque Natural i 1984 og ligg i området som også er kjent for sine pueblos blancos- kvite landsbyar. Å gå fjelltur heiter visst "hacer senderismo" på spansk og var spennande å testa ut. Bileta mine ligg her.

Me henta løyvet til å få i parken på ein lokal infostasjon i landbyen El Bosque, som rett og slett betyr skogen. Så måtte ein vakt kontrollera løyvet vårt, ønska oss god tur og så bar det avgarde. Men sjølvsagt ikkje før mitt turfølge hadde fått i seg desayuno- frukost beståande av krutsterk kaffi, toasta brød med smør og olivenolje. Knall oppladning:)

Gjekk i 4-5 timar på god sti, i dette området kan ein gå frå landsby til landsby, men sidan me hadde bil, vart det tur-retur på oss. Såg kjøtmeis og granliknande tre og langt i det fjerne kunne me sjå snøkledde fjell. Fekk litt heimlengsel då må eg innrømma:) Når me var tilbake til bilen var alle einige om at det hadde vore ein fin tur.

Flamencåååå

Eg har alltid tenkt på flamenco som ein dans utført av damer i høghæla klikk-klakk-sko med store kjolar og tilhøyrande vifte. Men som innbyggar i folkemusikkstilartens vugge, Andalucia, har eg fått oppleva at ein god flamencoframføring ikkje alltid inneheld dans.

Denne helga heldt Pedro Sara og Yves Vandewalle flamencokonsert (mms-bildet under gir ikkje det beste itrykket, men....) på ein av dei lokale pubane, La Pijota. På flamencokonsert drikk ein leskande tinto de verano, medan ein lyttar til store kjensler uttrykt med sterk, gjerne tobakksprega røyst. Tekstane handlar om el amor, el corazon, el pasion og el mar, som spanjolane  akkopagnementet er kløktig gitarspel, gjerne improvisert. Publikum og artistar klappar i uviss takt under seansen. Og det er heilt på sin plass å ropa Olè! innimellom.

Laurdag nådde kvelden høgdepunktet då ei lita dame på om lag 85 år, som ivrig følgde artistane frå plassen sin ved eit bord nær scena, plutseleg røyste seg opp, gjekk ut på golvet og dansa, klappa og song med.

Så var det slutt og publikum gjekk vidare til neste bar. Meir billeg drikke- denne gong med spansk pop-musikk frå ei lokal gruppe. To konsertar heilt gratis. Det kan eg lika! :)

Dorsk helg og arven frå Astrid Lindgren

Eg har alltid undra meg over kvifor nordmenn eg kjenner som har opphelde seg i Danmark meir enn ei langhelg har begynt å snakka dansk med danskar. Eg har ikkje forstått kvifor det har vore så lett å legga av seg heimleg dialekt til fordel for språket i sør.

Men med danskar i klassen har eg plutseleg sjølv gått over til dorsk.  Å enkelt byta ut dei mest framandarta sogneuttrykka til fordel for eit meir spiseleg norsk-dansk slik at danskane kan forstå. Og slik at eg slepp å snakka engelsk eller (gud forby) spansk med folk frå nabolandet. Pinleg? Og kvifor er det slik? Eg trur ikkje eg er flau over språket mitt. Det fell seg berre naturleg. Norsk, i alle fall bokmål, kjem av dansk. Og eg reknar med me har mange lånord frå moderne dansk også. Men eg stussar likevel litt over at kvifor danskar eg har møtt- og svenskar for den del, forstår så lite norsk.

Min påstånd ut frå mine sparsame erfaringar: For meg ser det ut til at nordmenn forstår både dansk og svensk godt. Danskar forstår bra norsk, men ikkje alt. Svenskar forstår ein del norsk, men lite dansk. Altså er nordmenn mest tilpasningsdyktige. Eller?:) For meg er skriftspråka norsk (bokmål) og dansk temmeleg like. Eg kan lett lesa ei bruksanvisning på dansk og henga med i ein samtale. Svensk er ørlite vanskelegare å lesa. Men dei fleste svenske dialektane går greitt å forstå munnleg. Då kan det vera verre med nokre danske lokale særtrekk. Eg trur det er Astrid Lindgren si forteneste at munnleg svensk er lett å forstå for nordmenn flest. Kor mange timar har ikkje min generasjon site framfor tv-en og fått Emil, Pippi og alle dei andre heltane servert på orginalspråket?

Og kanskje er hypotesen at jo jo fleire gode tv-seriar og filmar eit land produserer, jo større sjanse er det for at folk i andre land får kjennskap til språket. Eg trur svenskane og danskane har vore flinkare til å pusha sine produksjonar til Noreg enn omvendt.

I spania lærer ungane engelsk frå 9-10 års alder. Likevel kan få engelsk. Eg trur mykje av grunnen til det er at alt av tv-program og filmar er dubba. Korleis læra eit språk dersom du aldri blir eksponert for det? Ryktene seier at sjølv ikkje den spanske statsministeren snakkar engelsk i det heile. Ikkje andre språk heller. Eg veit ikkje om det er sant, men eg er i alle fall glad for nesten dubbingfrie tv-kanalar i Noreg. Eg trur dei fleste nordmenn har fått mykje språkopplæring gratis ved å sjå tv. Og at eg berre fekk ein tyskspråkleg tv-serie inn i stova mi under oppveksten er grunnen til at min tysk begrensar seg til "Haben Sie Angst?" og "Was ist los?" frå skumle Derrick.

El fin de semana

 

Laurdag var det ny utflukt med skulen, denne gongen til El Puerta Santa Maria, ein by med mykje skaldyr, båtar, gamle bygg og overfylte kafear. Og ekspressbåt:) som me nytta på tilbaketuren. 

Byen har også ein stor ansamling av svære fulgar som titta ned på oss frå taket der dei tydlegvis har etablert seg. Eg trur eg veit sånn ca kvar ungar kjem frå, og no veit eg også kvar storken held til:)

  

  

Stork laxar på gamalt bygg

Så nær kom me. Tyrefektararenaen var ikkje open. Heilt greitt for meg. 

Laurdag kveld var det uteliv, snakking på framande språk eg ikkje kan og mange svært billege mojitos i omløp. Det resulterte i svært roleg søndag...

Å vera utlending

I går var eg på bokhandelen. Kika litt på kjende verk, men for meg i ukjend språkdrakt. Kjøper eg ein roman på spansk no, er eg slett ikkje i stand til å få med meg innhaldet. Sjølv om eg har lese Stieg Larsson-bøkene på norsk og sett filmane, ville det neppe blitt ei god leseoppleving å lesa bøkene oppatt på nytt på spansk. For dei fins i spansk oversetjing.

Eg må gå til hylla for Extranjeros.
Undervisningsverket skulen min bruker heiter Prisma- metodo de espanol para extranjeros. Extranjeros? Kven er dei? Å ja, det er jo eg som er utlendingen! Den siste månaden har eg med jamne mellomrom teke meg sjølv i å nynna på Sting- klassikaren Englishman in New York. Det er dei små ulikskapane som samla utgjer dei store forskjellane.

I Cadiz er det mange extranjeros. Mange Erasmus-studentar, har møtt nokre av dei på intercambio onsdagar. Ana frå Barcelona står bak ideen med at kvar onsdag kan dei som vil koma til ein kafe i byn. Der er opplegget lite avansert: ein time snakkar folk med kvarandre på spansk. Deretter er det ein time med engelsk. I går var me rundt 30. Eg kom meg heilskinna gjennom ein time med spanskprating, men det kjendes som ein av dei legendarisk harde dobbelttimane med gym på Sagatun. Kva snakkar ein om når ein ikkje har noko å snakka om? Når ein skal konversera med nye folk ein ikkje veit noko om, på eit språk ein ikkje kan?

1. Vêret- bankers
2. Kor er du frå, kvifor er du i Cadiz?- også nokså lett å svara på, har pugga inn nokre frasar
3. Kva gjer du på til dagleg? Kvifor? Studerer, jobbar... Her blir det litt vanskelegare. Vurder eit glas vin...
4. Kva gjer du på fritidar? Hobbyar, andre reiseplanar... Lettare igjen. Skulen set si ære i å læra oss konversasjon om likes and dislikes. Me gusta... Me no gusta... Me encantan.. Me gustaria voy a...
5. Forskjellar og likskapar mellom Cadiz og staden/landet du er frå.

Så er omtrent mitt vokabular oppbrukt. Eg leitar febrilsk i hjernen etter nye verb å fletta setningen rundt. Eller i det minste eit adjektiv for å beskriva noko på ein fiffig måte. Det var jo så lett å finna spanande adjektiv når me laga adjektivhistorier i barndommen. Dei dukkar opp, men eg har ikkje sjans til å hugsa om dei er passande eller ikkje. Lukka er stor når eg kan pusta ut og engelsken kan starta. Her er det litt meir å leika seg med. Samtalen kan heva seg til høgare nivå. Eg er verkeleg ikkje god i engelsk, men som for nordmenn er engelsk ein del av kvardagen. Det er fascinerande at eg her er i stand til å uttrykka meg i overført betydning, at verbbøyinga er sånn nokolunde og at eg ikkje treng tenka på om eg skal seia " eg er, ho er eller dei er" før eg snakkar.

Extranjerosane på intercambio er alle spanande personar i alle aldrar. Studentar, lærarar, servitørar og visstnok skal det vera ei spansk journalistdame der også. Har ikkje møtt ho enno. Det slår meg at eg veit forbløffande lite om dei andre landa og byane folk kjem frå. Snakka sist med tre jenter frå Tyskland. Kva veit eg om Tyskland i dag? Ingenting! Krigen blir alltid feil å snakka om. "Kvar var bestefaren din 9. april 1940, liksom?" Kva anna?

Derrick! Å snakka om Derrick på spansk med nokon som er ca 22 år er nok ikkje å skyta blink. Kan eg noko om Polen då? Eg var i Krakow i haust. Kan dermed redda meg inn med litt fakta om byen og seia "Me gusta mucho" med god samvit. Men meir? Forureining, Lech Walesa, triste bygningar og togturar gjennom landsbygder i forfall? Eg bur med ei frå Tjekkia. Står ikkje betre til med kunnskapane mine her. Var vel noko opprør der på 60-talet? Eine delen av det som før var Tjekkoslovakia. Tre nøtter til Askepott. Dei er vel med i EU?  Eg veit ingenting sikkert. Har berre stressa på togstasjonen i Praha, nada mas. Eg skammar meg litt. 

Trøysta er at eg får mange interessante spørsmål tilbake: "Norge... Kva språk snakkar dei der? Eg har aldri møtt nokon frå skandinavia med så mørkt hår. Du ser italiensk ut". "-10 grader? Eg ville døydd" Og: "Går det an å bu ein stad med berre 6-7000 innbyggjarar?


Verket "Espanol lengua extranjera Verbos- modelos de conjugacion practicos regulares e irregulares" lengtar etter å bli opna. Det var min fangst på bokhandelen. Hylla for extranjeros på bokhandelen var forbehelde grammatikkbøker og eit par språkopplæringshefter. For eg er framleis og vil alltid bli ein exranjero her. Og eg likar det. Å vurdera og bli vurdert på ein heilt anna måte enn heime. Og å i små drypp få ny kunnskap om kultur og språk som er vestleg, men likevel heilt annleis enn min eigen.

Ventar ikkje å knekka koden, men likar å lirka litt i låsen.

Innhenta av slekta

Betre med bror i framandt land enn 10 grannar på godt tak.  Mitt eksemplar av sorten avla meg visitt sist veke. Veldig triveleg! Sidan han også har sansen for turboturisme, hadde han allereie vore i Cordoba og Sevilla før han tok rutebussen til Cadiz.

I tillegg til ein del turistifisering var han også med då skulen min arrangerte guida tur i byen og autentisk paellasmaking på ein restaurant ein visstnok ikkje finn om ein ikkje er innfødd.

Tur på stråndi og praktisering av spansk på apoteket (!) vart det også tid til før broren toga og flaug heimatt og ut i nordsjøen. Triveleg med besøk, vil gjerne ha meir:)

 

Storhandel i husmorhimmelen

 

Sist veke vart det slutt på handling hjå den lokale SuperCerca. Eg fann Carrefour. Hit strøymer det til Erasmus-studentar som vil at studielånet skal vara lengst mogleg og husmødre som raskt fyller opp handlevogna til randa. Europas største daglegvarekjede er overfylt med alt ein ikkje visste ein trengte til hushaldninga.

Her er vakuumpakka norsk røykelaks, mange hyllemeter med mjølk som ikkje står på kjøl og som har to månaders haldbarheitsdato. Eg må vedgå at eg er skeptisk. Eit svært stormarked utan fersk mjølk?

Men derimot mjølk på fargerike pakkar som ser ut som skyllemiddelboksar, med jordbærsmak, utan jordbærsmak men med ekstra kalsium, vitamin x, y, z og tilsett sukker (!) Kva har dei gjort med mjølka for at ho skal halda seg så lenge? Eg kjøpte ein pakke med det eg trur tilsvarer norsk skummamjølk sist veke. Den står uopna i kjøleskåpet. Det er jo sjølvsagt unaudsynt, og om eg vil kan eg ta ho med heim til Noreg i mars, i følge utløpsdatoen. Mine kunnskapar var mangelfulle, men fann for så vidt svar. Varmebehandling på svært høg temperatur sikrar evigvarande mjølk, fortel ei reisenettside. Kanskje ikkje så farleg likevel?

Eg gler meg over at frukta ser mykje meir innbydande ut på Rema heime, men men lurer på kvifor. Ei trøst er det er at små frukt-og - grøntbutikkar, fruteria-er,  sel mykje meir innbygdande frukt og grønt enn på Carrefour. Og appelsinene her smakar betre enn i kalde nord.

Eg kastar meg over herlege to- for- prisen -av- ein- tilbod (eller var det omvendt) ein ikkje kan gå frå. Deilig musaz følgjer meg medan eg bokserar meg forbi spekeskinkeavdelinga og hermetiserrte pølser for å koma fram til kassa. Med litt dårleg samvit for å ikkje ha handla hjå den lokale kjøpmannen på hjørnet.